Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 52

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 53

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 54

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 55

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 56

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 57

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 58
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ no image

Published on 29 Δεκεμβρίου, 2015 | by eaals

0

Πολιτική, παιδεία, Ε.Δ. & Σ.Α.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

 Υποναυάρχου Λ.Σ. Κώστα Μιχ. Σταμάτη

   Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, πέρα από τους νόμους του κράτους, το άγραφο δίκαιο, την κοινωνική παράδοση και τις ηθικές αξίες, πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζει η Πολιτική της εξουσίας, το επίπεδο της Παιδείας και η εξασφάλιση της εξωτερικής και της εσωτερικής ασφάλειας του κράτους, των πολιτών και της ιδιοκτησίας τους, με ταυτόχρονη άριστη ετοιμότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και εγρήγορση των Σωμάτων Ασφαλείας.

Πριν να αναφερθούμε δι’ ολίγων στους τρεις αυτούς ακρογωνιαίους λίθους κάθε κοινωνίας, θεωρούμε αναγκαίο να κοιτάξουμε γύρω μας και να αναλογιστούμε ποια είναι σήμερα η ασκούμενη εσωτερική και εξωτερική πολιτική, ποια είναι η κατάσταση της παιδείας μας και ποια είναι η ετοιμότητα και τα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας! Είναι ένας βαθύς και οδυνηρός προβληματισμός και η διαπίστωση είναι μία και μόνη: ελλείψεις, ανοργανωσιά και γενικά απαξίωση!

Α.΄  Ασκούμενη πολιτική: Από το 2009 και έπειτα ο ελληνικός λαός έζησε με αγωνία και φόβο την άσκηση μιας ολέθριας πολιτικής σφαλμάτων, τις συνέπειες των οποίων πληρώνει με το αίμα του τόσο ο ελληνικός λαός όσο και η αξιοπρέπεια της Ελλάδας. Μέχρι την 25η Ιανουαρίου 2015 υπογράφτηκαν δυο βαριά για τον Έλληνα μνημόνια, εξαιτίας των οποίων ο κάθε Έλληνας υπέστη έναν απίστευτο καταιγισμό μειώσεων μισθών και συντάξεων και μια ανήκουστη επιδρομή φόρων, που τον εξαθλίωσαν  και μετατόπισαν τη ζωή του 60 χρόνια πίσω, γύρω στο 1950, τότε, που η Ελλάδα, καμένη και ρημαγμένη από την κατοχή και τον εμφύλιο σπαραγμό, προσπαθούσε να σταθεί όρθια, ανάμεσα στα καπνίζοντα ερείπια και στη μαύρη φτώχεια και πείνα.

Και ενώ οι Έλληνες στα τέλη του 2014 είχαν αρχίσει στην πλειονότητά τους να σιτίζονται από τα συσσίτια των δήμων και των ενοριών τους και να συνωστίζονται παππούδες,  παιδιά και εγγόνια στην ίδια εστία, για να περιορίσουν στο ελάχιστο τα προς το ζην, με την ανεργία να καλπάζει από μέρα σε μέρα, τους λαθρομετανάστες να κατακλύζουν τη χώρα, τους δανειστές μας να εξαντλούν όλα τα μέσα για μια πιο πέρα εξαθλίωση του ελληνικού λαού και τους απελπισμένους και φοβισμένους Έλληνες να αναζητούν μια πολιτική διέξοδο σωτηρίας, έρχεται η προεκλογικά πολλά υποσχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου 2015 και μετά από μια άκαρπη και ανύπαρκτη άσκηση εξωτερικής πολιτικής στην Ευρωζώνη, που κράτησε 7 ολόκληρους μήνες, να τοποθετήσει τη βαριά οικονομική ταφόπλακα στην πείνα και στην εξαθλίωση των Ελλήνων, υπογράφοντας το κατάπτυστο και φονικό τρίτο μνημόνιο, το οποίο, με τα μέτρα και την έλλειψη εθνικού χειρισμού των θεμάτων από μέρους της εξουσίας, οδηγεί στην εξαφάνιση των Ελλήνων.

Η χώρα μας κατέχει όλα τα πρωτεία στην έλλειψη εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, στην ανικανότητα υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος, στην έλλειψη πατριωτικής συνείδησης, στη διαφθορά και τον ολέθριο παραμερισμό της Ιστορίας και του Πολιτισμού της. Και αυτό το πρωτοφανές φαινόμενο, μη μου πείτε ότι οφείλεται στο φτωχό λαό. Όχι, ο λαός έχει τις ευθύνες του για τις εκλογικές του προτιμήσεις και τους άρχοντες, που εκλέγει, αλλά όπως θα διαβάσουμε πιο κάτω στην Παιδεία, η εξουσία έχει μεριμνήσει να κρατήσει το πνευματικό του επίπεδο σε τέτοια όρια, ώστε να μπορεί να τον ρυμουλκεί αυτή στα νερά και στους δικούς της στόχους.

Έχουμε, λοιπόν την Πολιτική εξουσία στην κορυφή της ευθύνης της κατάντιας της χώρας και σε αυτήν πρέπει πλέον να εστιάσουμε την προσοχή μας και να εκτιμήσουμε πλέον νηφάλια το μόνο όπλο, που μας απόμεινε, δυστυχώς σήμερα: τη σωστή, την πατριωτική, την εθνική και την ηθική ψήφο στις επόμενες εκλογές.

Β΄.  Παιδεία: Η Παιδεία αποτελεί τον βασικό πυλώνα της διάπλασης ενός λαού, για να είναι ικανός να στέκεται πολιτικά και ηθικά και να έχει τη γνώση να βλέπει, να ακούει και να ελέγχει την ασκούμενη πολιτική του τόπου του και να την επιδοκιμάζει ή να την αποδοκιμάζει με την ψήφο του. Ιδιαίτερα ο ελληνικός λαός διψάει για μάθηση και πρόοδο, δυο επιδιώξεις, που όμως δεν εξαρτώνται από αυτόν τον ίδιον, αλλά από το πώς η Πολιτεία έχει φροντίσει να οργανώσει και να στήσει υψηλό ή όχι επίπεδο στην παρεχόμενη Παιδεία της.

Ποια είναι η εικόνα της Παιδείας μας σήμερα; Η χειρότερη των τελευταίων 50 χρόνων. Πρωτοφανής έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού, απαράδεκτη έλλειψη εποπτικών μέσων και διδακτικών βιβλίων και συγγραμμάτων, έλλειψη διαδικασίας ελέγχου της συγγραφής εκπαιδευτικών βιβλίων, με συνέπεια τα βιβλία φοιτητών και μαθητών να μην ανταποκρίνονται στην ιστορία, στη σύγχρονη επιστήμη και στις εκπαιδευτικές μεθόδους προσέγγισης του ενδιαφέροντος των φοιτητών – μαθητών και συγχρόνως να αφίστανται των διεθνών εκπαιδευτικών αρχών, κανόνων και μέσων.

Ο φοιτητής ή ο μαθητής του δημόσιου ιδρύματος είναι ανεπαρκής, με ελλιπείς γνώσεις, τις οποίες και αυτές δεν έχει αφομοιώσει. Αναγκάζεται να καταφεύγει στα φροντιστήρια της ανθούσας παραπαιδείας για να καταφέρει να αποκτήσει τα εφόδια για πιο πέρα σπουδές. Δεν πετυχαίνεις στο πανεπιστήμιο, αν δεν έχεις πρώτα περάσει και στη συνέχεια πληρώσει αδρά την παραπαιδεία. Μετά την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο ξεκινάει μια Παιδεία, διαταραγμένη από απεργίες, καταλήψεις, ελλείψεις  καθηγητών, ελλείψεις συγγραμμάτων, συνδικαλιστική παράκρουση, φοιτητική χαλάρωση, διαδηλώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, συμμετοχή στις εκλογές, πολιτικοποίηση, απομάκρυνση από τα μαθήματα, εξετάσεις χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον…

Ένας αγώνας μιας κατά μέσον όρο πενταετίας κάτω από τη βαριά σκιά της αβεβαιότητας, του σκοτεινού αύριο και της απουσίας οποιασδήποτε ελπίδας εξεύρεσης εργασίας στον τομέα των σπουδών. Αλλά και εκτός του τομέα των σπουδών ο πτυχιούχος δυσκολεύεται ακόμη εργαστεί και στην ξέμακρη εργασία από τις σπουδές του. Και από το σημείο αυτό ξεκινούν τα καραβάνια της μετανάστευσης της ελληνικής νεολαίας, που σπούδασε, με προορισμό ατυχώς, να καταφύγει στη χοάνη των ξένων πνευματικών αγορών, εκεί όπου οι ιθύνοντες εκτιμούν την αξία και τη γνώση και τιμούν και τον Έλληνα, που συνήθως διαπρέπει στο εξωτερικό. Έτσι η Ελλάδα ερήμωσε επιστημονικά και πνευματικά και διώχνει τα παιδιά της, τα οποία αναγκάζονται να προσφέρουν τις γνώσεις τους σε άλλες πατρίδες.

Ποιος φταίει γι’ αυτό; Όχι βέβαια η νεολαία, φυσικά ούτε και οι εκπαιδευτικοί, που αγωνίζονται με ανύπαρκτα οικονομικά μέσα να επιτελέσουν το έργο τους. Φταίει η πολιτική της εξουσίας, η οποία δεν έσκυψε ποτέ σοβαρά επάνω στα τεράστια προβλήματα της Παιδείας και την άφησε να πορεύεται στην τύχη της και στον … πατριωτισμό εκπαιδευτικών και διδασκομένων. Και οσάκις η Πολιτεία παρενέβη στην Παιδεία, προκάλεσε μεγαλύτερο κακό από την διηνεκή της απουσία (βλέπε μονοτονικό, καθιέρωση δημοτικής γλώσσας, τρόπους εξετάσεων κ.α.). Επέφερε αναστάτωση, αναταραχή και οργή στις σχολικές και επιστημονικές κοινότητες και αγεφύρωτα χάσματα, τα οποία πολλαπλασίασαν τα υπάρχοντα ως τότε προβλήματα (π.χ. πανεπιστημιακό άσυλο, γλώσσα, πολυτονικό, εκπαιδευτικά βιβλία, διδακτέα ύλη, συνδικαλισμός κλπ.).

Και εδώ δεν γίνεται λόγος για σήμερα, που η Ελλάδα πλέον τρώει τις σάρκες της και χάνεται η ελπίδα του αύριο, μιλάμε για πρόβλημα δεκαετιών, κατά την διάρκεια του οποίου η εξουσία έντεχνα κατασκεύασε μια Παιδεία τέτοια, που να κρατήσει τον ελληνικό λαό σε χαμηλό και ευάλωτο πνευματικό επίπεδο, ώστε, παρεμβαίνοντας, να τον ποδηγετεί επιδέξια και να τον στρέφει προς την κομματικοποίηση, το ρουσφέτι, τη διαφθορά, τη μειωμένη εθνική συνείδηση, την πατριωτική χαλάρωση, την έλλειψη ηθικών αξιών και με μόνη επιδίωξη το ατομικό συμφέρον, δηλαδή ό,τι πράττει και η εκάστοτε εξουσία, γαντζωμένη στο θώκο της.

Πολιτική και Παιδεία δυο άσπονδοι εχθροί, που η πρώτη με τη δύναμη και την αυθαίρετη παρέμβασή της, την οποία μεθοδικά επιδιώκει και ασκεί,  θέλει να κρατήσει αδύναμη, ατροφική και ελλιπή τη δεύτερη, ώστε αυτή να μην επαρκή για μια σωστή διαπαιδαγώγηση και εκπαίδευση σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Με αυτήν την Παιδεία ο Νεοέλληνας είναι καταδικασμένος σε σκοταδισμό, έχοντας σήμερα φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι της αναξιοπρέπειας, του εξευτελισμού, της φτώχειας, του φόβου από την διασπειρόμενη έντεχνα κάθε φορά συστηματική προπαγάνδα και της απώλειας κάθε ελπίδας για το μέλλον και τη ζωή του.

Γ΄. Ένοπλες Δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας: Η εθνική και η εσωτερική ασφάλεια είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, αντίστοιχα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι οι φρουροί των συνόρων του κράτους από ξηρά, θάλασσα και αέρα και οι μοναδικοί εγγυητές της ακεραιότητας, του κύρους και της ελευθερίας της Πατρίδας μας. Το έργο, που επιτελούν, είναι ύψιστης εθνικής σημασίας και γι’ αυτό οι Ένοπλες Δυνάμεις συνιστούν ιδιαίτερο δημόσιο φορέα, με ειδικούς νόμους, κανονισμούς, δωσιδικία και πειθαρχία, υφίστανται ειδική εκπαίδευση, διακινδυνεύουν και τη ζωή τους ακόμη για τη σωτηρία της Ελλάδας και του λαού της, υποβαλλόμενοι σε συνεχείς μεταθέσεις, μετεκπαιδεύσεις, δεν έχουν ωράριο εργασίας, δεν αμείβονται ποτέ για πολύωρες υπερωρίες και κατά τους κανονισμούς εκτελούν από 2 – 5 βάρδιες το μήνα, διανυκτερεύοντας στην υπηρεσία τους. Η Πολιτεία τους τιμά να φέρουν τη στολή του όπλου τους, ώστε να διαφέρουν από τους άλλους υπαλλήλους του κράτους.

Ποια είναι όμως η θέση των Ενόπλων Δυνάμεων στη σημερινή κοινωνία; Δε θα γίνει λόγος για τα μέσα και την επάρκειά τους, ούτε για το πώς επιτυγχάνεται το αξιόμαχό τους, όπως απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί, που έχουν ανώτερη νομική ισχύ. Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Η σημερινή κοινωνία, ξεκινώντας από την εξουσία, έχει εντελώς υποβαθμίσει το θεσμό και τη σημασία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Η στολή, το σύμβολο της ιδιαιτερότητας Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, θεωρείται πρόκληση και αυτός, που την φέρει είναι ένας μέτριος  μη προσφιλής στον κόσμο, υπάλληλος του κράτους, σαν όλους τους άλλους. Η ίδια η κυβέρνηση έχει μεριμνήσει να μην υπάρχει στους κόλπους του Κοινοβουλίου σήμερα κανένας εκπρόσωπος – συνταξιούχος στρατιωτικός. Αυτό τα λέει όλα και από αυτό ξεκινούν όλα, ακόμη και η υπάρχουσα απαξιωτική νοοτροπία του λαού προς τη στολή. Και όμως από το Στρατό, το Ναυτικό και την Αεροπορία εξαρτάται η ελευθερία της χώρας και η ασφάλεια του λαού της, όταν αυτή απειλείται έξωθεν.

Το άλλο σκέλος ασφάλειας της χώρας είναι ο βραχίονας του κράτους και ο φορέας της εφαρμογής των νόμων του, είναι τα Σώματα Ασφαλείας, τα οποία έχουν ως αποστολή την τήρηση της τάξης και της ασφάλειας στο εσωτερικό της χώρας, την πρόληψη αναταραχών, την καταστολή εκνόμων πράξεων, τη δίωξη του κοινού εγκλήματος, που στις ημέρες μας βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση, την προστασία της ζωής των πολιτών και της ιδιοκτησίας τους. Βρίσκονται κάθε μέρα στους δρόμους, χωρίς ωράριο εργασίας, αντιμετωπίζοντας, με κίνδυνο της ζωής τους την τρομοκρατία, την καθημερινή παραβατικότητα, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις ανταρσίες των φυλακισμένων, τις πυρκαγιές, την προστασία των δασών από φωτιές, τη συνδρομή σε πολύνεκρα ατυχήματα (τρένα, λεωφορεία κλπ.), τους λαθρομετανάστες, τα ναυάγια πλοίων, τους πνιγμούς στη θάλασσα, τη διάσωση ναυαγών (βυθίσεις ή ατυχήματα πλοίων), το θαλάσσιο λαθρεμπόριο, την αρχαιοκαπηλία και πλήθος άλλα.

Και απέναντι στα Σώματα Ασφαλείας η ίδια απαξιωτική στάση εξουσίας και λαού, που συμπαθεί την Αστυνομία όταν τον συνδράμει προσωπικά και την κατηγορεί όταν προς τον ίδιο αυτή καλείται να εφαρμόσει απλά το νόμο. Τα μέσα της Αστυνομίας πρέπει προηγούνται σημαντικά των μέσων, που χρησιμοποιούν οι κακοποιοί, στη  πράξη όμως η Αστυνομία σχεδόν πάντοτε είναι ουραγός  σε γνώση και μέσα από τους παραβάτες, γιατί η Πολιτεία πάγια δεν ενισχύει τη δυναμική της Αστυνομίας με επαρκές προσωπικό και μέσα και όταν στην ανεπάρκειά της φυσιολογικά σφάλλει, τη λοιδορεί, την καταγγέλλει δημόσια και επιβάλλει αυθαίρετα και κυρώσεις, για να μειώσει το σε κάθε περίπτωση πολιτικό κόστος.

Με τι ανταμείβεται η θυσία του στρατιώτη στον πόλεμο, ο θάνατος του ναύτη στο πλοίο, που έπεσε πάνω σε νάρκη, του αεροπόρου, που τον κατέρριψε ο εχθρός, η απώλεια του αστυφύλακα στο καθήκον, η πυρπόληση του πυροσβέστη στη μάχη κατά της φωτιάς ή του λιμενοφύλακα στον απίστευτο αγώνα του στο Αιγαίο για τη διάσωση των λαθρομεταναστών και το χαμό του από τα πυρά του δουλέμπορου!

Ας συνέλθουμε επιτέλους και ας κοιτάξουμε την αξιολόγηση των πραγμάτων σε αυτή τη χώρα και ας αναγνωρίσουμε στον κάθε φορέα τη θέση, που του αξίζει, η οποία συνδέεται άμεσα με την Ελευθερία της Ελλάδας, την Ελευθερία του πολίτη, την Προστασία της ιδιοκτησίας του, την ασφάλεια και τη ευταξία και την τήρηση των νόμων και της αξιοπρέπειας αυτού του βασανισμένου λαού και τόπου.

Τέλος ας αναλογιστούμε ότι η ζωή και η δράση του στρατιώτη και του αστυνομικού, δεν έχει καμιά σχέση με εκείνη των άλλων δημοσίων υπαλλήλων, με τα αυστηρά ωράρια, τις υπερωρίες, τις ευνοϊκές μεταθέσεις στα πολιτικά και ημέτερα γραφεία, με τις αργίες, τις μηνιαίες άδειες και ας μην λησμονήσουμε ποτέ ότι οι άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, από τα 35 κατά μέσον όρο χρόνια της καριέρας τους, τα 20 τα περνούν στα στρατόπεδα, στα καράβια, στα αεροπλάνα, στα πεζοδρόμια, στα βουνά και στη θάλασσα, μακριά από τα σπίτια, τις οικογένειές τους και την ίδια τη ζωή τους, παλεύοντας καθημερινά στα μέτωπα απέναντι στον άμεσο κίνδυνο και πότε και το θάνατο!

Απάντηση και … επιβράβευση σε όλα αυτά δυο μόνο από τα τελευταία μέτρα και πράξεις της εξουσίας:

         Κατάργηση του εθνοσήμου από τις στολές των Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και κατ’ επέκταση και των Αξιωματικών των Σωμάτων Ασφαλείας

         Πλήρης ανικανότητα οργάνωσης διαδικασιών πραγματοποίησης εκλογών στις 20 Νοεμβρίου 2015 από την αντιπολίτευση για την ανάδειξη του κομματικού της αρχηγού!

         Τα σχόλια περιττεύουν!!!

(Περ. «Λιμενικά Χρονικά’, τεύχος 104/Οκτ. – Δεκ. 2015, σελ. 1 – 3).


About the Author



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑