Η σημερινή ημέρα έχει τις ρίζες της σε σκληρούς αγώνες. Ξεκίνησε από τις εργάτριες των κλωστοϋφαντουργείων της Νέας Υόρκης το 1857, που βγήκαν στους δρόμους ζητώντας το αυτονόητο, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ισότητα. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.
Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.
Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος το 1960 αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.000
Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη. Παρά ταύτα μόλις το 64% των γυναικών στον κόσμο κατέχει τα ίδια νομικά δικαιώματα με τους άνδρες. Το θέμα της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας 2026 είναι, Δικαιώματα, Δικαιοσύνη, Δράση. Για ΟΛΕΣ τις γυναίκες και τα κορίτσια. Ο Ο.Η.Ε προειδοποιεί ότι με τους τρέχοντες ρυθμούς θα χρειαστούν 286 χρόνια για να κλείσουν τα κενά στη νομική προστασία των γυναικών.
Στις μέρες μας, όμως, σε πολλές χώρες η ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό της μήνυμα. Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου.
Σήμερα, 8 Μαρτίου 2026, οι δρόμοι θα γεμίσουν πάλι με λουλούδια, ευχές και «χρόνια πολλά». Όμως, εμείς οι γυναίκες ξέρουμε πως πίσω από την εορταστική βιτρίνα, η λέξη «γιορτή» είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι μια λέξη πιο σκληρή, αλλά πιο αληθινή. Μάχη.
Η σύγχρονη μάχη της γυναίκας δεν δίνεται πάντα με ιαχές και πανό. Είναι μια μάχη αθόρυβη, που διεξάγεται κάθε μέρα στο σπίτι, στο γραφείο, στις σκέψεις μας.
Είναι η μάχη με το «ρολόι», που ποτέ δεν φτάνει για να χωρέσει όλους τους ρόλους. Η μάχη με την ενοχή, αυτή την αόρατη σκιά που μας ψιθυρίζει πως δεν είμαστε αρκετές, ούτε ως επαγγελματίες, ούτε ως μητέρες, ούτε ως σύντροφοι. Είναι η μάχη να κρατήσουμε τη δική μας φωνή ζωντανή, όταν ο κόσμος γύρω μας περιμένει μόνο να φροντίζουμε τις φωνές των άλλων.
Αν με ρωτούσες ποιο είναι το συναίσθημα αυτής της μάχης, θα σου έλεγα πως είναι μια παράξενη μίξη κούρασης και περηφάνιας. Είναι εκείνη η στιγμή που το βράδυ, αφού κλείσουν όλα τα φώτα, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και συνειδητοποιείς πως άντεξες άλλη μια μέρα. Όχι απλώς επιβίωσες, αλλά πρόσφερες αγάπη, παρήγαγες έργο, κράτησες ισορροπίες.
Αυτή η ανθεκτικότητα είναι η δική μας πανοπλία. Μια πανοπλία που δεν είναι φτιαγμένη από μέταλλο, αλλά από τρυφερότητα και πείσμα.
Δεν διεκδικούμε σήμερα, το δικαίωμα στην ψήφο ή στην εργασία, αυτά τα κέρδισαν οι γιαγιάδες μας με κόπο και δάκρυα. Σήμερα διεκδικούμε το δικαίωμα στην ασφάλεια, στον σεβασμό και, κυρίως, στον χρόνο για τον εαυτό μας. Διεκδικούμε να μας βλέπουν ως οντότητες και όχι ως πολυεργαλεία.
Γι΄ αυτό λοιπόν, ας μην αρκεστούμε στα λουλούδια. Ας γιορτάσουμε τη γυναίκα που πέφτει και σηκώνεται, τη γυναίκα που φοβάται αλλά προχωρά, τη γυναίκα που μέσα στη σύγχρονη μάχη δεν έχασε την ικανότητά της να αγαπά και να ονειρεύεται.
Ας γιορτάσουμε, Εσένα, Εμένα, Εμάς. Γιατί κάθε μέρα που είμαστε ο εαυτός μας, είναι μια νίκη.
Ας γίνει η 8ηΜαρτίου η μέρα που γιορτάζουμε την κάθε γυναίκα που καθημερινά γίνεται η καλύτερη εκδοχή του εαυτού της, την κάθε γυναίκα που δεν περιμένει την ευκαιρία, αλλά την δημιουργεί.
Κλείνοντας, ας υποσχεθούμε όλοι, ότι ο σεβασμός και η αναγνώριση που εκφράζουμε σήμερα, θα μας συνοδεύουν κάθε μέρα του χρόνου.
Έλενα Αραμπατζή
Υπεύθυνη Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων
Ε.Α.Α.Λ.Σ
